9.6.17

Προοδευτικές γραφειοκρατίες σε δυσαρμονία με τη βάση



Στη δεκαετία του 90, τα προοδευτικά-σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης έκαναν μία πολύ απότομη στροφή, αφήνοντας πίσω την παραδοσιακή δυσπιστία τους απέναντι στις αγορές και τον καπιταλισμό. Δεν ήταν λάθος η στροφή - τα οικονομικά αποτελέσματα της δεκαετίας ήταν εξαιρετικά - αλλά ο άτσαλος τρόπος με τον οποίο έγινε αυτή η στροφή, χωρίς δικλείδες.

Τα λάθη που έγιναν ήταν πολλά - από το θεσμό του ενοικιαζόμενου εργαζόμενου του Σρέντερ, μέχρι την αδικαιολόγητη και ανεξέλεγκτη άνοδο των τιμών στην Ελλάδα μετά την υιοθέτηση του ευρώ. Η αγορά δεν μπορεί να ρυθμίσει τα πάντα. Το κράτος είχε ρυθμιστικό ρόλο, που πριν κάποια χρόνια απεμπόλησαν και οι προοδευτικοί. Σήμερα, επιχειρείται να βρεθεί ο δρόμος της επιστροφής. Οι Σοσιαλδημοκράτες παλεύουν για να κερδίσουν ξανά την εμπιστοσύνη των πολιτών και ειδικά των παραδοσιακών ψηφοφόρων τους στη βάση των αρχών και των αξιών τους.

Η πρώτη προσπάθεια του Κόρμπιν στη Βρετανία, ήταν να προτείνει την επιστροφή στα ‘70ς και γι’αυτό απέτυχε. Για καλή του τύχη, όμως, παρενέβησαν γρήγορα οι εσωκομματικά ισχυροί αντίπαλοι του, όσοι αγωνιούσαν να υπερασπιστούν τις επιλογές τους από την δεκαετία του ’90, αμφισβητώντας την ηγεσία του στη βάση του μη-εκλέξιμου «κακού αριστερού». 

Το αποτέλεσμα αυτής της αμφισβήτησης, ήταν πως η πρόταση του Κόρμπιν, αν και ελλιπής, έμοιασε ειλικρινής και άρα θεμιτή, αποκτώντας κινηματικά χαρακτηριστικά. Έτσι κατάφερε να επανεκλεγεί στην ηγεσία του κόμματος του, από τη βάση. Το χάσμα της κομματικής γραφειοκρατίας και βάσης, ήταν πλέον γεγονός. 

Το ίδιο συνέβη, με αντίστοιχα χαρακτηριστικά, με τον «σοσιαλιστή Μπέρνυ» στις ΗΠΑ, όταν το κόμμα των Δημοκρατικών φάνηκε να υποστηρίζει την υποψηφιότητα της Κλίντον - της συζύγου του Προέδρου που απορύθμισε την αμερικανική αγορά όσο κανείς πριν από αυτόν. Κανείς δεν θα μάθει ποτέ αν η Κλίντον αδικήθηκε ως υποψηφιότητα απέναντι στον Τραμπ από αυτή την παρέμβαση του κόμματός της, μία παρέμβαση που την έκανε να φαίνεται απολύτως συστημική, όταν το ζητούμενο ήταν το disruption της τρέχουσας πραγματικότητας. 

Το ίδιο είδαμε και με τον Σάντσες στην Ισπανία, που επανεξελέγει στην ηγεσία του κόμματος του πριν μερικές εβδομάδες. Δεν είδαμε να γίνεται το ίδιο στην ηγεσία των Σοσιαλιστών της Γερμανίας, όπου ο Σουλτς έγινε υποψήφιος για την Καγκελαρία χωρίς διαδικασία βάσης. Όσο καλά κι αν ξεκίνησε, μοιάζει να μην καταφέρνει να αποκτά τα κινηματικά χαρακτηριστικά που απαιτούν οι καιροί, για να ανατρέψει μία ομολογουμένως πετυχημένη Καγκελάριο - ανεξαρτήτως αν εμείς διαφωνούμε ή συμφωνούμε με τις εκάστοτε πολιτικές της.

Όταν γράφουμε «το απαιτούν οι καιροί», η αναφορά είναι στην ανισότητα που διευρύνθηκε από την παγκοσμιοποίηση, την φοροαποφυγή μέσω φορολογικών παραδείσων και χαριστικών διατάξεων στους ισχυρούς, όσο και την αίσθηση πως οι πολιτικές ηγεσίες σκέφτονται πρώτα τους χρηματοδότες των επόμενων εκλογών και πολύ μετά τη μεσαία ή την εργατική τάξη. Αρκεί να θυμηθούμε το σύνθημα του Μπέρνυ, που επαναλάμβανε σε κάθε ομιλία του «ο μέσος όρος δωρεάς στην καμπάνια μου είναι τα $27», ως απόδειξη μίας καθαρής από ειδικά συμφέροντα καμπάνιας. Μίας καμπάνιας από τους πολλούς, για τους πολλούς.

Πίσω στη Βρετανία και τον Κόρμπιν. Μετά την επανεκλογή του στην ηγεσία των Εργατικών, απελευθερωμένος από την ανάγκη μίας δραστικής (και ανεδαφικής) προσπάθειας διαφοροποίησης του από ό,τι εκπροσωπούσε το κόμμα του μετά τον Μπλερ, δόμησε μία ατζέντα που κινητοποίησε, με σύνθημα «Για τους πολλούς». 

Ο Κόρμπιν ‘ξέπλυνε’ τους Εργατικούς από τα λάθη του παρελθόντος και νίκησε κατά κράτος κάθε πρόβλεψη για συντριβή του στις χθεσινές εκλογές. Αν μπορούσε και ο ίδιος να ‘ξεπλυθεί’ από το στίγμα του επικίνδυνου (τον κατηγορούν ακόμα και για φιλοτρομοκράτη), ένα στίγμα που του κόλλησαν και οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι, πιθανότατα να πήγαινε ακόμα καλύτερα. Θα δούμε τι θα γίνει αν/όταν υπάρξει επαναληπτική ψηφοφορία, ή μία νέα κάλπη σε μερικούς μήνες, μετά από μία συντηρητική κυβέρνηση μειοψηφίας (δεν ζουν πολύ στο ΗΒ).

Μέχρι χθες, οι κομματικές γραφειοκρατίες μπορούσαν να μιλούν για «μη εκλέξιμους» - πως οι διαδικασίες βάσης προκρίνουν υποψήφιους που δεν ψηφίζει κανείς άλλος πλην του κομματικού πυρήνα. Όχι πια. Η νίκη Κόρμπιν, αν και δεύτερος, είναι δεδομένη, όταν η Τ. Μαίη θεωρούνταν σίγουρη για ενίσχυση της αυτοδυναμίας της μέχρι χθες, για να καταλήξει να χάνει και αυτή που είχε.

Υπάρχει και ομαλότερη λύση για τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που πασχίζουν να πείσουν εκ νέου, αν το θελήσουν όσοι παρήλθαν, όσοι αποτελούν το παρόν και όσοι το μέλλον τους. Απαιτεί τη συνεργασία όλων στη βάση των αξιών και αρχών τους, όχι των προσώπων ή της υπεράσπισης των λαθών του παρελθόντος, αλλά μέσα από ειλικρινή αποτίμηση του τι τελικά υπηρέτησε τις προοδευτικές ιδέες και τι θα έκαναν αλλιώς, με όσα γνωρίζουν σήμερα. Η αλήθεια σώζει, ακόμα και τη σοσιαλδημοκρατία.

Είναι ο μόνος τρόπος, αν θέλουν να ακουστούν και να πείσουν οι προτάσεις τους σήμερα, σεβόμενες τον πυρήνα των ιδεών τους, με συνέπεια στο διαχρονικό αίτημα για περισσότερη Δημοκρατία, εσωκομματικά, όσο και στο κράτος, με εμπιστοσύνη στην κρίση των πολλών. Αν δεν τα καταφέρουν να δουλέψουν μαζί, υπάρχει και ο δρόμος του Κόρμπιν, αλλά ίσως πάρει λίγο παραπάνω, χαρίζοντας δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες στην κάθε Μαίη, στον κάθε Τσίπρα.


σχετικά:

2.6.17

Με “ξύλινα σπαθιά” | #kinimaSyn17

Με την ανοχή της γυναίκας μου και την απορία των παιδιών μου, τα τελευταία δυόμισι χρόνια, συμμετέχω στο Κίνημα. Με αντίστοιχους όρους, κάποιοι δυσκολότερους και κάποιοι ευκολότερους, συμμετέχουν και άλλοι, που γίναμε φίλοι και σύντροφοι μέσα από μία διαδικασία πολιτικής δουλειάς που σήμερα θα παρουσιαστεί στην Συνδιάσκεψη του μικρού μας κόμματος.

Στην απορία φίλων “γιατί ασχολείσαι τόσο”, η απάντηση για όλους μας είναι αυτονόητη, “γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς”. Τις κακές μέρες, μπορεί να μας πέρασε και η σκέψη “γιατί δεν ασχολείσαι όσο πρέπει εσύ”. Η πολιτική δεν θα φέρει καρπούς από μόνη της, όπως ένα χωράφι δεν θα καλλιεργηθεί από μόνο του. Τα κοινά, είναι το συλλογικό μας χωράφι - όλων μας. Η κακή σοδειά που παρατηρείται όποτε στήνεται κάλπη, είναι ευθύνη πολλών, αλλά κυρίως όσων δεν έσπειραν - πολιτικών και πολιτών.

Αυτά τα δυόμιση χρόνια, το Κίνημα, δουλεύει. Χωρίς χρήματα, χωρίς μεγάλους ή μικρούς χορηγούς, χωρίς όλους όσους χρειάζεται η παραγωγή πολιτικής υπό κανονικές συνθήκες. Χωρίς όλους όσους διαμορφώνουν με ψυχραιμία τα κοινωνικά αιτήματα απαιτώντας από την πολιτική να απαντήσει. 

Αυτά τα δυόμιση χρόνια, το Κίνημα έπρεπε να διαμορφώνει και το αίτημα και την απάντηση. Παλαίμαχοι της πολιτικής, νεοεισερχόμενοι - ψημένοι και μη, αλλά όλοι μπαρουτοκαπνισμένοι από το χτικιό του “μπορούσαν όλα να έχουν τελειώσει - να έχει αλλάξει η χώρα και δεν το κάναμε - δεν μας άφησαν”. Λοιδορηθήκαμε και απειληθήκαμε για “τις ιδέες του Γιωργάκη” - αυτές που σήμερα είναι αυτονόητες αλλά ουδείς τολμάει να υλοποιήσει. Λοιδορηθήκαμε και απειληθήκαμε γιατί ακόμα δηλώνουμε σοσιαλιστές, ακόμα και από αυτούς που τις υπόλοιπες μέρες διαβάζουν τα άρθρα του Economist για το Σκανδιναβικό μοντέλο και απορούν γιατί δεν μπορούμε και εμείς.

Αυτά τα δυόμιση χρόνια, όμως, έγινε και κάτι άλλο. Το Κίνημα απέδειξε τη θεωρία του αεικίνητου: δεν σταμάτησε να κινείται μπροστά, παρά τις ελλείψεις όσων μέχρι χθες θεωρούνταν απαραίτητα για ένα κόμμα - από διοικητικούς υπαλλήλους, μέχρι “δικούς του” στα ΜΜΕ και κράτος. Ό,τι έγινε, το κάναμε εμείς. Ό,τι χρειαζόταν, το κάναμε εμείς. Όπως και όσο μπορούσαμε. Από τη μάχη για την ΕΛΣΤΑΤ (για το τι πραγματικά συνέβη στη χώρα), μέχρι το προσφυγικό.

Ο λόγος είναι ένας - η πίστη σε ένα πυρήνα ιδεών και αξιών που μπορούν να δώσουν λύσεις. 
Είμαστε φεμινιστές γιατί το λένε οι γραφές του προοδευτισμού, ή γιατί δεν περισσεύει κανείς, την ώρα που προβληματιζόμαστε συλλογικά για το braindrain. 
Ο φαλλοκράτης, ο οπαδός της πατριαρχίας που δεν αναγνωρίζει την ισότητα των φύλων, δεν είναι απλά ένας πατροπαράδοτος τύπος, αλλά κάποιος που λέει πως το 52% του πληθυσμού είναι για πέταμα, συγκαλυμμένα, με αφηγήσεις για τη συγχωρεμένη τη μάνα του και τα παλιά καλά τα χρόνια. Τότε που οι γυναίκες ήταν κτήμα των ανδρών - πατεράδων, αδερφών και συζύγων. 
Μας λέει επίσης πως ένα 8% ή 10% του πληθυσμού είναι επίσης για πέταμα, μέχρι στέρησης βασικών δικαιωμάτων, γιατί δεν έχει τα ίδια γούστα με την πλειοψηφία στην καρδιά και το κρεβάτι του - γιατί είναι gay, trans, ή ό,τι άλλο τραβάει η ψυχή του. 
Μας λέει πως οι ναρκομανείς είναι σκουπίδια και εξ' ορισμού ποινικοί, αλλά δεν μας λέει πως η δική του μέθοδος των διώξεων δεν έχουν βοηθήσει ούτε τους εξαρτημένους, ούτε όσους τους συναντούν μπροστά από την πόρτα τους την ώρα που βγαίνουν για να πάνε τα παιδιά τους στο σχολείο. 
Μας λέει πως οι μετανάστες είναι επίσης για πέταμα, στη βάση του αίματος και της καταγωγής. Είναι αυτοί που θέλουν κοινωνικούς αποκλεισμούς ακόμα και στη βάση κομματικών φρονημάτων. Πολλοί τα γράφουν με υπολογιστές ή τηλέφωνα της apple, του Συριακής καταγωγής Steve Jobs. Είναι αυτοί, που τη λίθινη εποχή εναντιώθηκαν στη χάλκινη - μία από τα ίδια, αλλά με facebook.
Μας λέει πως η κλιματική αλλαγή είναι hoax, πως τα Ηνωμένα Έθνη είναι περιττά, πως μπορεί μία χώρα σαν την Ελλάδα να ζήσει μόνη, έξω απο ευρύτερες δομές διακυβέρνησης όπως η ΕΕ.

Μας λέει πολλά, αλλά δεν έχει καμία λύση, αφού θέλουν όλα να μείνουν τα ίδια, μην και απειληθεί ο αυταρχισμός και η κυριαρχία του.

Ο προοδευτικός πυρήνας ιδεών και αξιών, δεν είναι προσωπικό κέφι ή γούστο, αλλά είναι αυτός που μπορεί να δώσει λύσεις. Είναι αυτός που μπορεί να φέρει την ανάπτυξη μέσα από ανθρώπινες αλλαγές που θα βελτιώσουν τη ζωή όλων μας, χωρίς να συζητάει για 6 μήνες πόσο θα είναι ο ΦΠΑ στο σουβλάκι - το ζήσαμε και αυτό, με τη χώρα να πνίγεται. Αυτός ο πυρήνας ήταν το καύσιμο στα δικά μας τρακτέρ εδώ και δυόμιση χρόνια, με αυτόν δουλέψαμε και θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε, κάθε μέρα, σε κάθε παρέμβαση, σε κάθε email, σε κάθε δελτίο τύπου, σε κάθε σκέψη και κάθε πρόταση. 

Αυτός ο προοδευτικός πυρήνας οδηγεί τη φετινή Συνδιάσκεψη του Κινήματος, με τρία κείμενα (καταστατικό, πολιτικό, προγραμματικό) και τέσσερα εργαστήρια επεξεργασίας θέσεων, ξεκινώντας μία ανοιχτή διαβούλευση με την κοινωνία μέχρι την επόμενη συνάντηση μας - είτε είναι Συνέδριο, είτε μία ακόμα κάλπη. Το κάλεσμα είναι ανοιχτό. Τα κείμενα και οι απόψεις μας δεν είναι θέσφατα - κάθε άλλο. Θα γίνουν καλύτερα, όσο ευρύτερη είναι η συμμετοχή των πολιτών και των κοινωνικών φορέων και οργανώσεων. Ας μου επιτραπεί, όμως, μία στιγμή μόνο περηφάνιας, για όσους σκίστηκαν για να φτάσουμε μέχρι εδώ.

Συνεχίζω να πιστεύω πως η ζωή δεν είναι αλλού, είναι αλλιώς.




22.3.17

Αθωώθηκαν τα «στυλό»

Ωσαννά και αλληλούια - είναι όλοι αθώοι. Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου δεν υπήρξε ποτέ. Το σύστημα της παρολίγον χρεοκοπίας επευφημεί από εχθές «τους αθώους» του Βατοπεδίου.


Στη δικαστική αίθουσα, κάποιοι ανέκραξαν «Χριστός Ανέστη», προσδίδοντας θρησκευτικά χαρακτηριστικά στην αθώωσή τους, συνδέοντας την εξέλιξη της προσωπικής τους δικαστικής υπόθεσης με την πασχαλινή νηστεία και τη θρησκευτική κατάνυξη των πιστών. 

Όπως ακριβώς, επί πρωθυπουργίας Καραμανλή, κούμπωσαν την Πίστη με τα δικά τους πάρε-δώσε με την πολιτική εξουσία, για να επιτύχουν την ανταλλαγή των ολοκαίνουριων τότε Ολυμπιακών Ακινήτων - αυτών που όταν δεν ήταν αντικείμενο λοβιτούρας, τα άφησαν να σαπίσουν.

Όταν πιάστηκαν «με τη γίδα στην πλάτη», με θράσος και αλαζονεία εξουσιαστών που κυβερνούν για την πάρτη τους και όχι στο όνομα των πολιτών, απέκρυψαν τις υπουργικές αποφάσεις που δρομολογούσαν την «ανταλλαγή» (δεν είχαμε ΔΙΑΥΓΕΙΑ τότε), μας είπαν πως το νόμιμο είναι και ηθικό, μας είπαν πως ορθώς έβαλαν φίλους και συγγενείς στο κόλπο εξασφαλίζοντας έτσι τη μυστικότητα των δικαιοπρακτικών τους ανομιών, μας είπαν πως θέλουμε να βλάψουμε την Πίστη και τα μοναστήρια, μας είπαν πως είμαστε ανθέλληνες. 

Έφτασαν στο σημείο να συνδέσουν το φευγιό της κυβέρνησης Καραμανλή, που με τέτοιες μεθοδεύσεις και χαριστικές πράξεις μας χρεοκόπησε, με την προσφυγή σε υποχρεωτικό δανεισμό - πως ήταν σχέδιο. Πως έπεσε ο Καραμανλής για να υποδουλωθεί η χώρα με αφορμή το χρέος της. Το ποιος έκανε μονόδρομο τον υποχρεωτικό δανεισμό, διπλασιάζοντας το χρέος σε 5 χρόνια την περίοδο 2004-2009 είναι λεπτομέρεια για αυτούς, ενώ αναμένεται μία ακόμα δικαστική απόφαση για τον Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ.

Προτού εγκαταλείψουν το γκουβέρνο τρέχοντας, για να μην υποστούν τις συνέπειες των πράξεων τους, φρόντισαν να παραγράψουν τις πολιτικές ευθύνες. Όπως εξαφάνισαν από το ΥΠΟΙΚ κάθε έγγραφο που πιστοποιούσε τον εκτροχιασμό της οικονομίας - τον υπερδανεισμό των 36 δισ. ευρώ το χρόνο για να πληρωθεί το πλιάτσικο.

Είναι σημαντικό και πρέπει να το συγκρατήσουμε: δια χειρός Αλογοσκούφη, αντέστρεψαν την ανταλλαγή της λίμνης με τα ακίνητα, για να μην υπάρχει πια η εγκληματική πράξη. Δεν υπήρχε πλέον ζημία για το δημόσιο, αφού δεν υπήρχε η ανταλλαγή. Δεν υπήρχε τίποτα. Όσο για τους υπουργούς, δεν δικάστηκαν ποτέ, καλυμμένοι από την παραγραφή που τους χάρισε ο νυν ΠτΔ.

Εχθές, αθωώθηκαν οι δημόσιοι υπάλληλοι - «τα στυλό» που έγραφαν τις πράξεις του σκανδάλου καθ’ υπόδειξη των «αθώων» λόγω παραγραφής πολιτικών προϊσταμένων τους. Από κοντά ο Αρσένιος και ο Εφραίμ που δήλωσε: «Ευχαριστούμε το Θεό και την Παναγία για την αισία έκβαση της υποθέσεως και όλους όσοι μας συμπαραστάθηκαν, την Εκκλησία και τους νομικούς μας συμβούλους. Τους ευχαριστούμε και δοξολογούμε το Θεό», εξοργίζοντας, ελπίζω, μέχρι και τον τελευταίο πιστό.

Ακολουθώντας τις θρησκευτικές παραπομπές των λοιπών Βατοπεδινών, ο πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής δήλωσε πως «το φως κερδίζει πάντα το σκοτάδι», ενώ η τότε ΥΠΕΞ του, κ. Ντόρα Μπακογιάννη, αφιέρωσε τη «νίκη» στον Γιάννη Αγγέλου που «δεν άντεξε τη λάσπη αυτής της υπόθεσης»

Στο βωμό της κομματοκρατίας των πάντων, ΜΜΕ που τάσσονται ανοιχτά και καθημερινά υπέρ μίας επόμενης κυβέρνησης υπό τον αδερφό της κας. Μπακογιάννη και νυν πρόεδρο της ΝΔ, έσπευσαν να επευφημήσουν και αυτά την απόφαση «για τα στυλό», πως τάχα αποδεικνύει την αθωότητα των πολιτικών που δεν δικάστηκαν ποτέ. Ήταν μία δίωξη που ασκήθηκε στο πλαίσιο της ποινικοποίησης της πολιτικής, είπαν. Πονάει το μυαλό από τις αντιστροφές.

Αν υπήρχε, όμως, βραβείο για την αντιστροφή της πραγματικότητας, θα έπρεπε να δοθεί στον αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης του κ. Τσίπρα, στον κ. Παπαγγελόπουλο. Για ιστορικούς λόγους, την παραθέτω** αυτούσια στο τέλος του παρόντος σημειώματος, κρατώντας το ακόλουθο: «Έχω πει πολλές φορές ότι τους λαοπρόβλητους ηγέτες τα ντόπια και ξένα συμφέροντα οι νταβατζήδες της διαπλοκής, οι λακέδες και τα γιουσουφάκια της ενημέρωσης προσπαθούν να τους εξουδετερώσουν με κάθε τρόπο. Αυτό συνέβη με τον Κώστα Καραμανλή αυτό συμβαίνει και σήμερα με τον Αλέξη Τσίπρα.»

Η υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου είναι ίσως η καλύτερη φωτογραφία για τον οχετό που συνθέτει την κατάντια της σημερινής Ελλάδας, όσων μας χρεοκόπησαν και όσων δεν μας αφήνουν να ορθοποδήσουμε. Από την χρήση του νόμου περί ευθύνης υπουργών και την παραγραφή ευθυνών, μέχρι τη διακομματική αλληλεγγύη ενός συστήματος που θεωρεί το κράτος και την περιουσία του βιλαέτι τους. Με χρυσόβουλα έγινε άλλωστε και η «ανταλλαγή» του τίποτα με τα Ολυμπιακά Ακίνητα.

Για να τελειώνουμε, επειδή ουδείς έβγαλε άκρη τσαλαβουτώντας στα λύματα ενός βόθρου, ενώ το μυαλό μας κοντεύει να κοπεί στα δύο από το «στύψιμο» που προκαλούν τα λεγόμενα των παρατρεχάμενων και υπουργών των δύο «λαοπρόβλητων ηγετών», ιδού η ευκαιρία: υλοποιείστε σήμερα την ανταλλαγή. Καλέστε την κ. Πελέκη που έχει όλα τα χαρτιά έτοιμα από τότε, βάλτε φαρδιά πλατιά τις δικές σας υπογραφές και χαρίστε τα Ολυμπιακά Ακίνητα στη Μονή. Χωρίς την εύνοια της παραγραφής. Έχετε άλλωστε μία δικαστική απόφαση που σας «αθωώνει», σωστά; Πάρτε τη παραμάσχαλα και προχωρήστε. Τι περιμένετε; Σήμερα!


ΥΓ: σ. Γιάννη, σε αυτό το λυματοδάσος, οι πολιτικοί, δεν μπορούν μένουν στα φύλλα - στα «στυλό».


--------------------------


**Η δήλωση του αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης, κ. Παπαγγελόπουλου, επικεφαλής της ΕΥΠ επί Καραμανλή:

«Μέχρι τώρα δεν έχω σχολιάσει ποτέ δικαστική απόφαση ή ενέργεια ακόμα και αν διαφωνώ. Επίσης έχω αποφύγει ομολογώ με μεγάλη προσπάθεια να αναφερθώ στον Κώστα Καραμανλή. Σήμερα όμως θα κάνω μια εξαίρεση και θα μιλήσω όχι ως υπουργός ή πολιτικός αλλά ως απλός πολίτης. Έχω πει πολλές φορές ότι τους λαοπρόβλητους ηγέτες τους τα ντόπια και ξένα συμφέροντα οι νταβατζήδες της διαπλοκής, οι λακέδες και τα γιουσουφάκια της ενημέρωσης προσπαθούν να τους εξουδετερώσουν με κάθε τρόπο. Αυτό συνέβη με τον Κώστα Καραμανλή αυτό συμβαίνει και σήμερα με τον Αλέξη Τσίπρα. Δυστυχώς όλοι αυτοί δέσμιοι της υλιστικής προσέγγισης των πραγμάτων και της τεχνοκρατικής αντίληψης υστερούν σε πνευματικότητα και αγνοούν την Ιστορία και τα διδάγματά της. Τα δημόσια πρόσωπα όσο περισσότερο τα αδικείς τόσο περισσότερο ισχυροποιούνται. ο Αλέξης Τσίπρας και ο Κώστας Καραμανλής επειδή δεν είναι παιδιά του εργαστηριακού σωλήνα της διαπλοκής είναι απρόσβλητοι στους ιούς της.

Θέλω να προσθέσω ότι οι εκπρόσωποι της διαπλοκής, με σύμμαχό τους το βαθύ κράτος που υπάρχει σε όλες τις δομές της κρατικής εξουσίας, χρησιμοποίησε και προσπαθεί και τώρα να χρησιμοποιήσει τη Δικαιοσύνη για τους άνομους σκοπούς της. Χαλκεύτηκαν κατηγορίες, σχηματίστηκαν δικογραφίες, ασκήθηκαν ποινικές διώξεις, εκτελώντας συμβόλαια πολιτικά και επιχειρηματικά. Αυτά έχουν τελειώσει πια. Κάποιοι που μέχρι πρότινος αλώνιζαν στον χώρο της Δικαιοσύνης πρέπει να καταλάβουν ότι η Δικαιοσύνη δεν τους ανήκει. Η Δικαιοσύνη αντλεί την εξουσία της από τον λαό και την ασκεί στο όνομά του. Έχω πάρα πολλούς λόγους που θα ήθελα σήμερα να είναι στη ζωή ο αείμνηστος Γιάννης Αγγέλου. Ένας από αυτούς είναι ότι μου λείπει πολύ. Σήμερα προστέθηκε άλλος ένας. Θα ήθελα να βλέπω, καγχάζοντας, να συνωστίζονται στο γραφείο του όλα αυτά τα ανθρωπάκια και να εκλιπαρούν για την εύνοιά του, όπως παλιά. Όλους αυτούς που τον εγκατέλειψαν, τον πρόδωσαν και πρωταγωνίστησαν στη «δολοφονική» επίθεση εναντίον του, με απώτερο σκοπό να πλήξουν τον Κώστα Καραμανλή. Μερικοί από αυτούς τους δήθεν νεοδημοκράτες σχεδίασαν και την επίθεση εις βάρος μου, με παρακρατικές μεθόδους. Είμαι βέβαιος ότι θα το επαναλάβουν. Θα χάσουν και τον δεύτερο γύρο».

18.3.17

Η υποχώρηση αξιών ως «παράβαση καθήκοντος»

Οι θέσεις των συντηρητικών εν γένει, αρνούμενες την πολυπλοκότητα του σημερινού κόσμου, είναι μονολιθικές και ακλόνητες, κάτι που στη δημόσια σφαίρα τις κάνει να μοιάζουν πιο στιβαρές όσων δείχνουν έναν αναστοχασμό στις τοποθετήσεις τους. Όσων είναι διαλεκτικοί με μία δύσκολη πραγματικότητα, προκειμένου να υπηρετήσουν τις αξίες τους με διαλλακτικότητα.

Οι μετριοπαθείς δύσκολα θα γίνουν «επιθετικοί» στο δημόσιο λόγο, ενώ πολλές φορές θα υποχωρήσουν για να ελέγξουν εκ νέου τη σκέψη τους μπροστά σε αυτό που εμφανίζεται ως ισχυρή πεποίθηση αλλά στην ουσία του δεν είναι κάτι άλλο από φτηνό λαϊκισμό. Στην πολιτική, οι προοδευτικοί, οφείλουν να αντιληφθούν πως μία τέτοια στάση αποτελεί «παράβαση καθήκοντος». Δεν υπάρχει ούτε αρετή, ούτε αξία στην υποχώρηση από τις προοδευτικές αξίες, ειδικά όταν κάτι τέτοιο αφήνει ελεύθερο το πεδίο στην ανάπτυξη των λαϊκιστών και των συνεπειών των πράξεων τους όταν βρεθούν σε θέσεις εξουσίας. Πόσω μάλλον όταν η Ευρώπη απειλείται πλέον από την διείσδυση υπερσυντηρητικών εθνικιστών, που εκμεταλλεύονται το κενό μίας κρίσης αξιών, που μετουσιώνεται ή τροφοδοτεί μία παρατεταμένη οικονομική κρίση.


Η εύκολη, όσο και λανθασμένη οδός, είναι η αντιγραφή των μεθόδων των λαϊκιστών από τους προοδευτικούς, κάτι που οδηγεί σε εξομοίωση. Το άμεσο ερώτημα που προκύπτει, είναι γιατί κάποιος να ψηφίσει την αντιγραφή αντί του πρωτότυπου. Το είδαμε συχνά και στη χώρα μας, όσο βυθιζόταν ο χώρος του δημοκρατικού σοσιαλισμού, πολιτικούς που εξύβρισαν μέρος των πολιτών με ανάρμοστες αξιολογικές κρίσεις, την ίδια ώρα που σε συνθήκες συγκυβέρνησης υποχωρούσαν αδικαιολόγητα σε ό,τι αφορούσε το πλέγμα αξιών του πολιτικού χώρου που εκπροσωπούσαν.

Στο παράδειγμα της Ολλανδίας, πάλι σε συνθήκες συγκυβέρνησης, οι σοσιαλδημοκράτες βιάστηκαν να ασπαστούν την ορμή ενός ψευδεπίγραφου όσο και σαρωτικού «ρεαλισμού» των συντηρητικών. Το αποτέλεσμα ήταν αφενός πως λίγοι βρήκαν πλέον λόγο να τους ξαναψηφίσουν, ειδικά υπό την απειλή επικράτησης του Βίλντερς, ενώ αφετέρου το αξιακό κεφάλαιο αποψιλώθηκε από φίλιες πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς και της οικολογίας που έτσι κατάφεραν να δουν μεγάλη άνοδο στις δυνάμεις τους.

Θετικό παράδειγμα, με πραγματικό ενδιαφέρον για το αποτέλεσμα της κάλπης, η στροφή που έκαναν οι σοσιαλιστές της Γερμανίας με την υποψηφιότητα Σουλτς, μετά την συντηρητική περίοδο επί Γκάμπριελ. Προσηνής λόγος, ειλικρινής ακόμα και σε ό,τι αφορά τον ίδιο τον υποψήφιο προσωπικά, με αξιακή πυξίδα και όραμα σε ό,τι πρεσβεύει ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος, θετικά αντί απολογητικά. Περιγράφει τι θα κάνει και σε ποια βάση, αντί του γιατί δεν έκανε και γιατί δεν θα κάνει, χωρίς αξιολογικές κρίσεις στη βάση κοινωνικών αυτοματισμών - χωρίς να καθυβρίζει το λαό που επιθυμεί να εκπροσωπήσει και να υπηρετήσει.


Στην Ελλάδα, στην πορεία εξόδου από την καταβύθιση των περασμένων ετών, η ελληνική σοσιαλδημοκρατία οφείλει να επιλύσει άμεσα αυτά τα διλήμματα και να εμπιστευθεί πρώτη πως οι αξίες της θα έχουν και εκλογικό αντίκρυσμα. Προϋπόθεση, να εμπιστευθεί εκ νέου το λαό και την κρίση του, ένα λαό που οφείλουν να πείσουν πως αυτές οι αξίες μπορούν να μετουσιωθούν σε χρήσιμες πολιτικές απέναντι στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Όταν το επιτύχει, θα καταφέρει να εγκαταλείψει και τον πολιτικά ουδέτερο όρο της «κεντροαριστεράς», που σήμερα χωράει μέχρι και θαυμαστές του Άδωνη Γεωργιάδη, αν όχι τον ίδιο.

28.2.17

Αρκεί που «Αυτός τα ψηφίζει όλα»;

Το Σεπτέμβριο που μας πέρασε, μιλούσα με φίλους που χωρίς να βλέπουν θετικά την κυβέρνηση, πίστευαν πως οι αριθμοί που παρουσιάζονταν τότε ήταν αντιπροσωπευτικοί της πραγματικότητας και μίας διαφαινόμενης ανάτασης.

Σε ρόλο Κασσάνδρας τότε, επέμενα πως οι αριθμοί αυτοί, ακόμα και αν διατηρηθούν, δεν θα σημαίνουν τίποτα, γιατί δεν έχει αλλάξει τίποτα. Η κυβέρνηση όποτε βρέθηκε σε σταυροδρόμι μεταξύ «Αρετής και Κακίας», επέλεξε το παλιό - το πρόβλημα. 

Με εξαίρεση κάποιες πρωτοβουλίες άνευ δημοσιονομικού αποτελέσματος, συνεχίζουμε σαν χώρα να στηρίζουμε όσα μας κατέστρεψαν και όσα μας βυθίζουν στις ευρωπαϊκές και διεθνείς κατατάξεις φτώχειας, ανταγωνιστικότητας, διαφάνειας, δικαιοσύνης και τελικά ισότητας.

Ο αντίλογος των φίλων ήταν «μα αυτός (ο Τσίπρας) τα ψηφίζει όλα». Μακάρι να ήταν αυτή η λύση, αλλά δεν είναι - θα είχαμε ξεμπερδέψει. Αν κάποιοι ξέρουν τι μπορεί να κάνει η χώρα, με ποιους και πώς, αυτοί είναι οι ίδιοι οι Έλληνες.

Προσκολλημένοι, όμως, σε ένα αφήγημα ηττοπάθειας (δεν μπορούμε) και ετεροπροσδιορισμού (θεωρίες συνωμοσίας περί εξωτερικών εχθρών που και μας δανείζουν για να μην χρεοκοπήσουμε, αλλά και θέλουν να χρεοκοπήσουμε - δεν υπάρχει έλεος), χάνουμε ή ακυρώνουμε κάθε ευκαιρία αυτοπαρατηρησίας, μίζεροι και μοιραίοι παρατηρητές της διογκούμενης φτώχειας μας. 

Σύμφωνα με τις τελευταίες μετρήσεις, είμαστε πλέον η τρίτη χώρα με τους περισσότερους φτωχούς στην ΕΕ, μετά τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, με το πρόβλημα να διογκώνεται με κάθε χαμένη θέση εργασίας, με κάθε επιχείρηση που κλείνει ή φεύγει, με κάθε επενδυτή που απορρίπτει την Ελλάδα, με κάθε έναν που παύει να ελπίζει και κλείνει τα χαρτιά του για να δουλέψει μαύρα ή να αναζητήσει τα προς το ζην στο εξωτερικό.

Ο καβγάς, δεν μπορεί να είναι για το πόσο θα είναι ο ΦΠΑ στο σουβλάκι, δεν είναι οι φόροι το πρόβλημα μας - αυτοί είναι μόνο ο «πυρετός» - όταν η χώρα δεν βγαίνει. Απλά, σκέτα, νέτα - πώς το λένε επιτέλους - δεν βγαίνει! 

Αν η χώρα αναδιατάξει τις δυνάμεις της γύρω από ένα πλαίσιο αξιών που θα σέβεται τη δικαιοσύνη, την ισότητα και τη διαφάνεια, τότε και μόνο τότε, θα μπορέσει με ψυχραιμία να σχεδιάσει το μέλλον της, στη βάση μίας πράσινης και βιώσιμης ανάπτυξης. Ένα δικό μας σχέδιο - πέρα από κάθε δανειακή σύμβαση (μνημόνιο). 

Η Ελλάδα μπορεί έτσι να μειώσει το ενεργειακό έλλειμμα σεβόμενη αυτό που μέχρι σήμερα είναι ένα κενό σύνθημα στα χείλη εθνικιστών και ηττημένων, «το καλύτερο οικόπεδο της Γης». Ο τουρισμός και η οικοδομή μπορούν σε αυτή την κατεύθυνση να παράξουν ένα νέο εισόδημα που δεν θα είναι ούτε μαύρο, ούτε αγωνιώδες, αλλά θα εξελίσσεται πάνω σε μία συγκεκριμένη θεματική.
Η γεωργία και η κτηνοτροφία μπορούν να ακολουθήσουν - αυτάρκεια δεν θα έχουμε ποτέ, αλλά το σημερινό έλλειμμα τροφίμων είναι πρωτοφανές. 

Αυτά, σαν πακέτο εντός μίας θεσμικά λειτουργικής πολιτείας, μπορούν να προσελκύσουν εταιρείες που επιδιώκουν να αποτελούν το θετικό παράδειγμα - «πράσινες» και καινοτόμες εταιρείες, όπως και ερευνητικά προγράμματα, που θα βρουν τη θέση τους κάτω από τον ήλιο, όσο και στις θάλασσες μας.

Το «δεν είναι καιρός για αυτά» το είδαμε την τελευταία δεκαετία - δοκιμάσαμε κάθε μαγκιόρικη και μαγική «λύση» και βυθιστήκαμε κι άλλο. Μήπως να το πιάσουμε αλλιώς; Μήπως είναι καιρός ΜΟΝΟ για αυτά; Οι αναλύσεις έχουν γίνει από ειδικότερους εμού: ακόμα κι αν οι αριθμοί φτιάξουν μαγικά, αν μας σβήσουν το χρέος αύριο το πρωί και ρίξουν τους φόρους, θα είμαστε στα ίδια σε πολύ λίγα χρόνια.

Γιατί όσο η χώρα μένει εθελούσια σε μία κατάσταση που προσομοιάζει τη μυθική Gotham City, μόνο μαφιόζους και τέρατα θα προσελκύει. Και κάπου εκεί, οι θεωρίες συνωμοσίας θα αυτοεκπληρωθούν: θα μας φάνε λάχανο οι «πιγκουίνοι» - τα παράσιτα του καπιταλισμού.

Η κυβέρνηση μοιάζει παγιδευμένη και δέσμια πια των επιλογών της, χωρίς η Αξιωματική Αντιπολίτευση να δείχνει το παραμικρό σημάδι πως αντιλαμβάνεται το πρόβλημα της χώρας ή τις λύσεις. Μένει η σοσιαλδημοκρατία, αν δεν εγκλωβιστεί σε μία ατέρμονη εσωστρέφεια για το «ποιος» θα σώσει τη χώρα αντί να επικεντρωθεί στο πώς.

Danny Devito as The Penguin according to
Tim Burton's vision in the Batman movie.

22.2.17

Όποιος θέλει ΣΥΡΙΖΑ, ας το πει

Για την ακρίβεια, όποιος θέλει να παραταθεί η κατάληψη του ΣΥΡΙΖΑ στον προοδευτικό χώρο και τη σοσιαλδημοκρατία, ας το πει ευθαρσώς και ας συνταχθεί μαζί του. Ας παραιτηθεί κάθε προσπάθειας να γυρίσει ο ΣΥΡΙΖΑ στα μονοψήφια ποσοστά του.

Ομοίως, όποιος πιστεύει πως είναι προοδευτική επιλογή η Νέα Δημοκρατία, πως μπορεί και προτίθεται να υποστηρίξει το κοινωνικό κράτος, τα ανθρώπινα δικαιώματα ανεξαρτήτως φύλου, σεξουαλικότητας και καταγωγής, ή πως έχει την απαραίτητη αξιοπιστία για να οδηγήσει τη χώρα εκτός μνημονίου, παρά τα πεπραγμένα τους, τον εκτροχιασμό του 2004-2009, ή την μετέπειτα πορεία που ξεκίνησε με τον κυνικό «αντιμνημονιακό αγώνα» του 2010 και κατέληξε στην παραίτηση του 2014, ας προσχωρήσει σε αυτήν.

Αυτό που δεν μπορεί να συνεχιστεί επί μακρόν, είναι οι καβγάδες των ανωτέρω για το σε ποια εκ των δύο πολιτικών δυνάμεων πρέπει να προσκολληθεί η Δημοκρατική (Συμ)Παράταξη, είτε γιατί δεν πιστεύουν πως μπορεί να ξαναγίνει κυρίαρχη πολιτική δύναμη, είτε γιατί αυτό τους επιβάλει το συμφέρον τους.

Η εσωστρέφεια έχει πολλές εκφάνσεις - όλες απαράδεκτες όταν αναφερόμαστε σε προοδευτικό πολιτικό οργανισμό. Είναι μία από τις βασικές διαφορές με τους συντηρητικούς, όπου το μέλλον της παράταξη (στα πρότυπα της μοναρχίας και της βασιλικής αυλής) ταυτίζεται αξιωματικά με αυτό της χώρας.

Οι αφηγήσεις του τι συνέβη στη Δημοκρατική Παράταξη μπορεί να διαφέρουν, αλλά συγκλίνουν στο αποτέλεσμα: στην εσωστρέφεια που ακολούθησε τη λήξη (διαρκείας - δεν έχει ολοκληρωθεί) της Μεταπολίτευσης. Ίσως ήταν απαραίτητη και αναπόφευκτη για κάποιο διάστημα, μετά τη «σφαλιάρα» της παρολίγον χρεοκοπίας και όσων ακολούθησαν, αλλά δεν είναι μία διατηρήσιμη θέση, και δεν μπορεί να γίνει αυτοσκοπός. Ειδικά όταν η κοινωνία ρημάζει. Η παράταση της εσωστρέφειας ακυρώνει το λόγο ύπαρξης κάθε προοδευτικής δύναμης. 

Ουδείς θα ψηφίσει όποιον μιλάει με τον καθρέφτη του. Και ορθώς. Το στοίχημα είναι, να ψηφίσει όποιον καταθέσει θέσεις και πραγματικές προτάσεις για το μέλλον των πολιτών και της κοινωνίας, με αυτοπεποίθηση και ειλικρίνεια. Ό,τι άλλο, δεν αφορά κανέναν, πέρα από τους εμπλεκόμενους.


Το εγχείρημα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης έχει πολύ συγκεκριμένο στόχο: να λήξει η κατάληψη του ΣΥΡΙΖΑ σε έναν χώρο που δεν ανήκει, για το καλό της χώρας. Όποιος διαφωνεί, ή δεν καταλαβαίνει τι χαρακτηριστικά πρέπει να έχει μία τέτοια προσπάθεια, με ρεαλιστικούς όρους, ας το πει.

11.1.17

Ονείρωξη Φαήλου δια χειρός Τσίπρα



Με τη λύση Καμμένου-Τσίπρα, τη φόρτωση σε πλοίο μερικών από όσους παράτησαν στα χιόνια, θυμήθηκα τον Φαήλο Κρανιδιώτη να μιλάει για τα καράβια στα οποία έπρεπε να φορτώσουμε τους μετανάστες, πολύ πριν ξεσπάσει η προσφυγική κρίση. Είχα τη χαρά να τον αντιμετωπίσω σε μία ραδιοφωνική μου συνέντευξη, στον Νίκο Ανδρίτσο το 2012. Όσα έλεγε ήταν αδιανόητες ανοησίες, κατά παράβαση της Συνθήκης της Γενεύης - θα τους φορτώναμε και θα τους «στέλναμε», κάπου.

Μερικά χρόνια μετά, αυτός που εξελέγη κόντρα στους Φαήλους - τον «στενό συνεργάτη» του Αντώνη Σαμαρά (με αυτή την ιδιότητα ήταν στα μισά τουλάχιστον τηλεοπτικά πάνελ) - ο Αλέξης Τσίπρας, είναι εκείνος που φορτώνει πρόσφυγες πια, σε καράβια. 

Μπορεί εκ πρώτης η σύγκριση των δύο πολιτικών ανδρών, όσο και πολιτικών χώρων, αυτών της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ, να μοιάζει άδικη. Δεν πρόκειται, άλλωστε, να τους «στείλει» ο κ. Τσίπρας πουθενά, για την ώρα, παρά τις απειλές που ακούστηκαν πριν μερικούς μήνες από τον συγκυβερνήτη του, Πάνο Καμμένο. 

Οι προθέσεις, όμως, που οδήγησαν στο να φορτώνονται αυτοί οι άνθρωποι σε πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού, είναι κοινές, με εφαλτήριο την άρνηση της ανθρωπιστικής και αποτελεσματικής αντιμετώπισης των επιπτώσεων της Συριακής κρίσης σήμερα (το μεταναστευτικό κύμα στην περίπτωση της Νέας Δημοκρατίας των Κρανιδιώτη-Σαμαρά).

Από πολλές απόψεις, η στάση Τσίπρα είναι σαφώς χειρότερη. Όχι μόνο για την υποκρισία ενός λόγου που απέχει μακράν της πράξης, αλλά γιατί το 2017 δεν έχουμε να κάνουμε με οικονομικούς μετανάστες, αλλά με πρόσφυγες, με ό,τι αυτό σημαίνει σε επίπεδο διεθνούς δικαίου, όσο και ανθρωπισμού. 

Αυτή η ειδοποιός διαφορά, εξασφάλισε για την κυβέρνηση Τσίπρα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από την ΕΕ, που ο Έλληνας Πρωθυπουργός δεν αντλεί μέχρι σήμερα, αρνούμενος τη δημιουργία της αρμόδιας Διαχειριστικής Αρχής αυτών των κονδυλίων, διατηρώντας έτσι την αποσπασματική και εκτός των ενδεδειγμένων διαδικασιών σπατάλη πόρων για τους οποίους μετά ζητεί, στο όνομα μας, έκτακτη χρηματοδότηση.

Μπροστά στην απροθυμία της ελληνικής κυβέρνησης στη δημιουργία αυτής της διαχειριστικής, με τα αρχικά 450 εκατομμύρια να λιμνάζουν στις Βρυξέλλες και να προκαλούν πρόστιμα μη-απορρόφησης, η ΕΕ έβγαλε ένα νέο κονδύλι τον Ιούλιο, αποκλειστικά για την αντιμετώπιση του χειμώνα, ύψους 74 εκατομμυρίων ευρώ. Τι απέγινε και με αυτά τα χρήματα, το είδαμε στη Μόρια.

Τον πρώτο χρόνο διακυβέρνησης θα μπορούσε κάποιος να μιλήσει για ανικανότητα. Δεν θα έστεκε πολύ, αλλά θα μπορούσε. Μετά την ολοκλήρωση του δεύτερου χρόνου διακυβέρνησης, με όσους ικανούς και αξιόπιστους ξέρουμε από τον χώρο των δικαιωμάτων να έχουν παραιτηθεί με βολές εναντίον των αποφάσεων που λήφθηκαν στα επιμέρους ζητήματα, μπορούμε πλέον να μιλήσουμε με ασφάλεια για προθέσεις που κατηύθυναν την τελική πράξη. 

Το που κινείται η κυβέρνηση, αποκρυσταλλώνεται με τη λύση του πλοίου για το χιονιά, σε μία εβδομάδα, για τους μισούς, με όλα τα λεφτά του κόσμου διαθέσιμα, με μία φιλική κοινή γνώμη να δείχνει σε μεγάλο βαθμό την αλληλεγγύη της με κάθε ευκαιρία, έχοντας δε εκλεγεί με αριστερή και προοδευτική ατζέντα σε ό,τι αφορά το μεταναστευτικό (που έγινε προσφυγικό μετά τη Συρία). Όπως προέβλεπε το προεκλογικό σποτ Καμμένου, ο Αλέξης έμαθε να γράφει τόσο καλά με το δεξί, που μπορεί πλέον ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, ως αρμόδιος τομεάρχης της ΝΔ, να εγκαλεί τον κ. Μουζάλα για έλλειψη ευαισθησίας και ανθρωπιάς και να έχει δίκιο.

Ήταν σαν τα κομμάτια ενός παζλ που δεν έκλεινε, μέχρι να μου υπενθυμίσει ένας φίλος εχθές την στροφή του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα, από μία ρητορική ένταξης και ασύλου, σε αυτή του «δικαιώματος» μεταναστών και προσφύγων «να φύγουν» - να πάνε αλλού. Δεν τους θέλει πια εδώ, δεν αποδέχεται καν την πραγματικότητα, πως κάποιοι θα μείνουν εδώ. Το πόσο απέχει αυτό από τις προθέσεις του σιωπηλού πια και πιθανολογώ ικανοποιημένου κ. Κρανιδιώτη, ας το απαντήσει ο Πρωθυπουργός, καταρχήν στον καθρέφτη του. 

Εμείς θα περιμένουμε τις πράξεις, που μέχρι σήμερα, είναι τουλάχιστον καταδικαστικές για την μέχρι εδώ πορεία του, ειδικά μετά τους θανάτους δύο προσφύγων από πυρκαγιά, ενός μικρού παιδιού και μίας γιαγιάς, σαν αυτές της Λέσβου που εργαλειοποίησε τόσο μα τόσο κυνικά όσο επιχειρούσε να πάρει δημοσιονομικά ανταλλάγματα για τη διαχείριση του προσφυγικού στην Ελλάδα.

Translate